பசு ஏன் புனிதமானவள்

சமஸ்கிருதத்தில் கோ என்ற சொல் பசு, காளை, கன்று அனைத்தையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. மகராஜ் ஜி ஆங்கிலத்திலும் கோ என்ற சொல்லையே வைத்திருக்க விரும்பினார், ஏனெனில் “cow” என்ற சொல் அதே உணர்வைத் தருவதில்லை. சாஸ்திரங்களில் கோ ஒரு தாய், ஓர் ஆசிரியர், இறைவனின் அன்புத் தோழி; வெறும் பண்ணை விலங்கு அல்ல.

கோவை அடையாளம் காண சாஸ்திரம் ஓர் எளிய அடையாளத்தைத் தருகிறது: goḥ sāsnādimattvam, கழுத்தின் கீழ் தொங்கும் மென்மையான தோல் மடிப்பு (கல-கம்பளம்), திமில், நீண்ட காதுகள், சாந்தமான கண்கள் மற்றும் இனிய இயற்கை நறுமணம் அவளுக்கு உண்டு. இவையே பாரதத்தின் நாட்டுப் பசுக்கள்.

ஒருவர் ஏன் வழிபாட்டுக்கு உரியவர் ஆகிறார்? அவர்களின் குணங்களாலும் செயல்களாலும். இறைவனுக்கே உரிய இரண்டு உயர்ந்த குணங்கள் பசுவுக்கு உண்டு என்று மகராஜ் ஜி கற்பித்தார்:

• நிரபராதீ: அவள் யாருக்கும் ஒருபோதும் துன்பம் தருவதில்லை.
• உபகாரீ: அவள் எப்போதும் பிறரின் நன்மைக்காக உழைக்கிறாள்.

அவளது பால் குழந்தைகளையும் நோயாளிகளையும் வளர்க்கிறது; அவளது நெய் ஒவ்வொரு புனித அக்னியிலும் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது; காளை வயல்களை உழுகிறது; அவளது சாணமும் கோமியமும் கூடத் தூய்மைப்படுத்திக் குணப்படுத்துகின்றன. மனிதர்கள் யாருக்கும் தீங்கு செய்யாமல் அனைவரின் நலனுக்காகவும் வாழக் கற்றுக்கொள்ளும்படி, கடவுள் பசுவை ஓர் இலட்சியமாகப் படைத்தார் என்று மகராஜ் ஜி கூறினார்.

கிருஷ்ணரைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தும் பசுவுடன் தொடர்புடையவை. அவர் கோபாலர், பசுக்களின் பாதுகாவலர் என்றும், கோவிந்தர், பசுக்களை மகிழ்விப்பவர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் கோகுலத்தில், “பசுக்களின் இல்லத்தில்” வாழ்கிறார். அவரது அன்பு நண்பர்கள் கோபர்களும் கோபியர்களும், அதாவது இடையர்கள். கோவர்தன மலை அவரது பசுக்களைப் பராமரித்ததன் மூலமே அவரது மிகச் சிறந்த சேவகனானது.

அனைவரும் வழிபடும் கிருஷ்ணரே பசுக்களுக்குச் சேவை செய்கிறார். கீதையில் அவர் கூறுகிறார், dhenūnām asmi kāmadhuk: “பசுக்களில் நான் விரும்பியதை அளிக்கும் பசுவான காமதேனு” (10.28).

சாஸ்திரங்கள் பசுவை சர்வ-தேவமயீ, எல்லாத் தேவர்களும் வாழும் இடம் என்று விவரிக்கின்றன. அவளது கொம்புகளின் அடியில் பிரம்மாவும், நடுவில் விஷ்ணுவும், நுனியில் சிவனும் வசிக்கிறார்கள்; புனித நதிகள் அவளுக்குள் ஓடுகின்றன; லக்ஷ்மி அவளது சாணத்தில் வசிக்கிறாள். எனவே பல தெய்வங்களை வழிபடுவதாலோ பல புனிதத் தலங்களுக்குச் செல்வதாலோ ஒருவர் பெற விரும்பும் எதுவும் பசுவுக்குச் சேவை செய்வதன் மூலமே பெறப்படுகிறது.

அதே ஸ்லோகங்கள் ஓர் எச்சரிக்கையுடன் முடிகின்றன: இதை அறிந்து, ஒருபோதும் பசுவை அடிக்காமலும் கோபத்துடன் பேசாமலும் இருப்பவர் பெரும் பாக்கியத்தை அடைகிறார்.

சேவை என்பது வெகுமதிக்காகச் செய்யப்படும் வேலை அல்ல. நாம் சேவிப்பவரின் இதயத்துடன் ஒன்றிய இதயத்துடன் (ஏகதா), அவருக்கு உகந்த முறையில் (அனுகூலதா), அவரை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டுமே செய்யப்படும் அன்புச் செயல் அது. எனவே கோ-சேவை என்பது பசுவைத் தன் சொந்தக் குடும்பமாகப் பராமரிப்பது: அவளைப் பாதுகாப்பாகவும், உணவளித்தும், சுத்தமாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் வைத்திருப்பது. இது கிருஷ்ணரை நேரடியாக மகிழ்விப்பதால், மகராஜ் ஜி கோ-சேவையை பக்தியின் மிக உயர்ந்த வடிவம் என்று அழைத்தார்.

யார் வேண்டுமானாலும் கோ-சேவை செய்யலாம். மகராஜ் ஜி புஷ்பா என்ற ஒரே பசுவுடன் தொடங்கினார்; இன்று அவர் நிறுவிய கோசாலை நூற்றுக்கணக்கான பசுக்களையும் காளைகளையும் பராமரிக்கிறது, அவற்றில் எதுவும் இலாபத்திற்காக வைக்கப்படவில்லை.

சாஸ்திரக் கருவூலத்தை ஆராயுங்கள் →