பசுக்கள் ஏன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்

தர்மம் என்றால் அனைத்தையும் பாதுகாத்து வளர்ப்பது. எனவே வன்முறையின்மை, அஹிம்சை, பல விதிகளில் ஒன்று அல்ல; அதுவே தர்மத்தின் இதயம். மகாபாரதம் இதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது.

வியாசர் பதினெட்டுப் புராணங்களையும் இரண்டு வரிகளில் சுருக்கினார்: பிறருக்கு உதவுவது புண்ணியம் தரும், பிறருக்குத் தீங்கு செய்வது பாவம் தரும். ஹிம்சை என்பது கொல்வது மட்டுமல்ல; பிறருக்கு எந்த வலியையோ, பயத்தையோ, இழப்பையோ ஏற்படுத்துவதும் அதில் அடங்கும்.

வேதங்கள் பசுவுக்கு ஒரு சிறப்புப் பெயரைத் தருகின்றன, அக்ன்யா: “ஒருபோதும் கொல்லப்படக் கூடாதவள்”. இது ரிக் வேதத்திலும் அதர்வ வேதத்திலும் பலமுறை வருகிறது. வேதங்கள் அவளை அதிதி, எல்லையற்ற தாய் என்று அழைத்து, சிந்திக்கும் ஒவ்வொருவரையும் அவளைப் பாதுகாக்குமாறு வேண்டுகின்றன.

வேதங்களே பசுவை “கொல்லப்படக் கூடாதவள்” என்று அழைக்கும்போது, அவளைக் கொல்வதை அவை பரிந்துரைப்பதாகக் காட்டும் எந்த வாசிப்பும் தவறான வாசிப்பாகவே இருக்க வேண்டும்.

பிருஹதாரண்யக உபநிஷத்தின் (6.4.18) ஒரு வரி, பண்டையோர் மாட்டிறைச்சி உண்டதற்குச் சான்றாக அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. கற்றறிந்த மகனை விரும்பும் பெற்றோருக்கான ஓர் உணவைப் பற்றி அது பேசுகிறது; அது மாம்ஸம் “aukṣeṇa vārṣabheṇa vā” உடன் சமைக்கப்படுவது, இது “இளம் அல்லது முதிய காளையின் இறைச்சி” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

இது ஏன் சரியாக இருக்க முடியாது என்பதை மகராஜ் ஜி காட்டினார்:

• சூழல். அதற்குச் சற்று முந்தைய நான்கு ஸ்லோகங்கள் (6.4.14–17) பாலுடன், தயிருடன், நீருடன், எள்ளுடன் சோறு, ஒவ்வொன்றும் நெய்யுடன் என்று விதிக்கின்றன. எந்த விலங்கின் இறைச்சியும் அங்கு இல்லை. நான்காவது வேதத்திற்கு மட்டும் திடீரென மாட்டிறைச்சி விதி என்பது பொருளற்றது.
• சொற்கள். மாம்ஸம் என்பது பழங்கள் மற்றும் தாவரங்களின் மென்மையான சதைப்பகுதியையும் குறிக்கும். உக்ஷா, ரிஷபம் இரண்டும் ஆயுர்வேதத்தில் மூலிகைகளின் பெயர்கள் (ரிஷபம், டானிக்காகப் பயன்படும் எட்டு அஷ்டவர்க மூலிகைகளில் ஒன்று). அந்தச் சொற்றொடர் “உக்ஷா அல்லது ரிஷபத்தின்” என்கிறது. இரண்டும் “காளை” என்று பொருள்பட்டால், அது “காளையின் அல்லது காளையின்” என்று இருக்கும், அது பொருளற்றது.
• அத்தியாயத்தின் சொந்தக் கருப்பொருள். பூமியின் சாரம் நீர், நீரின் சாரம் தாவரங்கள், தாவரங்களின் சாரம் மலர்களும் பழங்களும் என்று கூறி அந்த அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. அது ஊட்டமளிக்கும் மூலிகைகளைப் பற்றியது, விலங்குகளைப் பற்றியது அல்ல.

எனவே அந்த ஸ்லோகம் வலுவூட்டும் மூலிகைகளின் சதைப்பகுதியுடன் சமைத்த சோற்றைப் பரிந்துரைக்கிறது. அதில் “மாட்டிறைச்சி” என்று படிப்பது உபநிஷத்தைத் தலைகீழாக்குகிறது.

சில நூல்கள் யாகங்களில் பசு-ஆலம்பனம் பற்றிப் பேசுகின்றன; இது வழக்கமாக “ஒரு விலங்கைக் கொல்லுதல்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. லப் என்ற வினைவேர் பெறுதல் அல்லது தொடுதல் என்று பொருள்படும், ஒருபோதும் கொல்லுதல் அல்ல என்றும்; வேதங்களின் சொந்தக் கட்டளை mā hiṁsyāt sarva-bhūtāni, “எந்த உயிரினத்துக்கும் தீங்கு செய்யாதே” என்றும் மகராஜ் ஜி விளக்கினார்.

ஒரு ஸ்மிருதி நூல் வேதத்துடன் முரண்படுவதாகத் தோன்றும் இடத்தில், மீமாம்ஸையின் விதி தெளிவானது: வேதமே (ச்ருதி) மேலோங்கும். உண்மையான யாகத்தை சாஸ்திரங்களே விளக்குகின்றன: காமம், கோபம், பேராசை, மயக்கம் என்ற உள் “விலங்குகள்” விவேகம் என்ற வாளால் வெட்டப்படுகின்றன. ஞானிகள் ஒவ்வொரு நாளும் செய்யும் அர்ப்பணம் அதுவே.

இறைச்சிக்கான சொல்லான மாம்ஸம் என்பதையே மனு ஓர் எச்சரிக்கையாக விளக்குகிறார்: “இப்போது யாருடைய சதையை நான் உண்கிறேனோ, அவன் (ஸஃ) அடுத்த பிறவியில் என்னை (மாம்) உண்பான்.”

ஒரு பசுவைக் கொல்பவன் அவளது உடலில் உள்ள முடிகளின் எண்ணிக்கை அளவு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் துன்புறுவான் என்று ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபு எச்சரித்தார். ஆயினும் சாஸ்திரங்கள் பரிகாரத்தையும் தருகின்றன: பசுவைப் பாதுகாத்து, அவளுக்குச் சேவை செய்து, அவளது மதிப்பைப் பிறர் புரிந்துகொள்ள உதவுங்கள். இந்தியாவிலும் கூடப் பசுக்கள் கைவிடப்படும் அல்லது வெட்டுவதற்கு அனுப்பப்படும் இன்று, அவற்றைப் பராமரிப்பது வெறும் கருணை மட்டுமல்ல. அது தர்மம்.

சாஸ்திரக் கருவூலத்தை ஆராயுங்கள் →