ਵੈਦਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮਾਜ ਧਰਮ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ। ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਦਾਸ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਤਦ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਰਲ ਗੁਣ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਪਰਾਧੀ: ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨਾ
ਗਊ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਸਨੇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਪਰ-ਉਪਕਾਰੀ: ਸਭ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਅਸਤਿਤਵ ਨਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਘਾਹ ਅਤੇ ਤੂੜੀ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਮੂਤਰ ਬਾਲਣ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਬਲਦ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਦੇ ਖੇਤ ਵਾਹੇ।
ਗਊ ਨਿਰਪਰਾਧੀ ਅਤੇ ਪਰ-ਉਪਕਾਰੀ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਦਾਸ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ
ਉਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ
ਇਸੇ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਊ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਗੁਰੂ ਵੀ ਕਿਹਾ। ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹੀ ਗੁਣ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗਊ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੰਗਾ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ: ਗਊਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਉਂ?