1981 मध्ये श्री हरिदास शास्त्री महाराज जींनी वृंदावनातील आपल्या आश्रमात दोन गायी आणि एका बैलासह एक छोटासा गोठा सुरू केला. त्यांनी हे जग सोडले तेव्हा तो 250 गायी आणि बैलांचे घर बनला होता.
त्या संपूर्ण काळात त्यांनी आपल्या गायींच्या दुधाचा एक थेंबही कधी प्यायला नाही. त्यांनी ते सर्व वाटून टाकले.
काहीही न मागणारी सेवा
भक्तीमध्ये सेवा म्हणजे केवळ ज्याची सेवा केली जाते त्याच्या सुखासाठी कार्य करणे. महाराज जींनी हे अगदी सोप्या पद्धतीने दाखवले: गायी त्यांना काही देण्यासाठी तिथे नव्हत्या. त्या प्रेम मिळवण्यासाठी तिथे होत्या.
श्री हरिदास निवासात आजही हाच नियम आहे. गायींकडून बदल्यात काहीही घेतले जात नाही: त्यांचे दूध, शेण आणि गोमूत्र कधीही विकले जात नाही.
डोळ्यांना दिसणारे प्रेम
त्यांचे प्रेम वैयक्तिक होते. ते प्रत्येक गायीला ओळखत. त्यांची सर्वात लाडकी गाय पुष्पा गेली तेव्हा महाराज जी रडले. जुन्या छायाचित्रांत ते बैलांना लाडू भरवताना आणि वासरे त्यांची दाढी चाटत असताना हसताना दिसतात.
त्यांची जीवनकथा महाराज जी या पानावर वाचा.