गोलू पैघ होइत अछि
गोलू गोशालामे जनमल एकटा छोट-छीन बाछा अछि। सात दिन धरि, भोरसँ साँझ धरि ओकर देखभाल करू, आ ओकरा पैघ होइत देखू! प्रतिदिन एकटा तारा पयबाक लेल काज सभ क्रमसँ करू।
पुष्पाक कथा
बहुत पहिने, वैद्य रामनारायण जी नामक एकटा दयालु वैद्य महाराज जीकेँ एकटा सुन्दर उज्जर गाय देलनि। ओकर नाम छल पुष्पा, जकर अर्थ अछि “फूल”। ओ पैघ आ बलगर छलि, मुदा मेमना जकाँ सोझ।
महाराज जी ओकरा बहुत प्रेम करैत छलाह। प्रतिदिन भोरमे ओ स्वयं ओकरा नहबैत छलाह आ ओकरा सभसँ नीक अन्न आ मीठ गुड़ खुअबैत छलाह। जखन-जखन पुष्पाकेँ बाछा होइत छल, प्रत्येक बेर मिठाइ आ प्रार्थनाक संग एकटा छोट उत्सव होइत छल।
पुष्पाक बाछा सभ पैघ भेल आ ओकरो सभकेँ बाछा भेल। आइ श्री हरिदास निवासक सयकड़ो गाय पुष्पाक परिवार अछि। जखन ओ मरि गेलि, तँ महाराज जी कानलनि, किएक तँ ओ हुनक अपन माय जकाँ छलि।
एहि पर सोचू: अहाँक परिवारमे के अहाँक ओहिना देखभाल करैत छथि जेना महाराज जी पुष्पाक देखभाल करैत छलाह?
कृष्ण आ बाछा सभक नाङरि
जखन कृष्ण आ हुनक भाइ बलराम छोट छलाह, तँ हुनका सभकेँ व्रजमे बाछा सभक संग खेलायब बड़ नीक लगैत छलनि। कखनो-कखनो ओ सभ कोनो बाछाक नाङरि पकड़ि लैत छलाह। बाछा अकचकाकऽ भागि जाइत छल, आ दुनू बालककेँ अपना पाछाँ आङन भरि घिसियबैत लऽ जाइत छल!
व्रजक माय सभ अपन काज छोड़ि ई देखि हँसैत-हँसैत लोटपोट भऽ जाइत छलीह। (श्रीमद्भागवत 10.8.24)
कृष्ण भगवान छथि, तैयो ओ गाय सभक बीच पैघ भेलाह आ ओकरा सभकेँ अपन मित्र जकाँ प्रेम कयलनि। तेँ हुनका गोपाल कहल जाइत छनि, गाय सभक रक्षक।
ई करू: अगिला बेर जखन अहाँ कोनो गाय वा बाछा देखी, तँ धीरेसँ कहू, “जय गोपाल!”, आ ओकरा कनेक घास अर्पित करू।
