शिक्षा केन्द्र

बच्चा सभक कोना

बाछाक देखभालक सात दिनक खेल, आ वृन्दावनक गाय सभक विषयमे दू टा सत्य कथा।

गोलू पैघ होइत अछि

गोलू गोशालामे जनमल एकटा छोट-छीन बाछा अछि। सात दिन धरि, भोरसँ साँझ धरि ओकर देखभाल करू, आ ओकरा पैघ होइत देखू! प्रतिदिन एकटा तारा पयबाक लेल काज सभ क्रमसँ करू।

💛

पुष्पाक कथा

बहुत पहिने, वैद्य रामनारायण जी नामक एकटा दयालु वैद्य महाराज जीकेँ एकटा सुन्दर उज्जर गाय देलनि। ओकर नाम छल पुष्पा, जकर अर्थ अछि “फूल”। ओ पैघ आ बलगर छलि, मुदा मेमना जकाँ सोझ।

महाराज जी ओकरा बहुत प्रेम करैत छलाह। प्रतिदिन भोरमे ओ स्वयं ओकरा नहबैत छलाह आ ओकरा सभसँ नीक अन्न आ मीठ गुड़ खुअबैत छलाह। जखन-जखन पुष्पाकेँ बाछा होइत छल, प्रत्येक बेर मिठाइ आ प्रार्थनाक संग एकटा छोट उत्सव होइत छल।

पुष्पाक बाछा सभ पैघ भेल आ ओकरो सभकेँ बाछा भेल। आइ श्री हरिदास निवासक सयकड़ो गाय पुष्पाक परिवार अछि। जखन ओ मरि गेलि, तँ महाराज जी कानलनि, किएक तँ ओ हुनक अपन माय जकाँ छलि।

एहि पर सोचू: अहाँक परिवारमे के अहाँक ओहिना देखभाल करैत छथि जेना महाराज जी पुष्पाक देखभाल करैत छलाह?

कृष्ण आ बाछा सभक नाङरि

जखन कृष्ण आ हुनक भाइ बलराम छोट छलाह, तँ हुनका सभकेँ व्रजमे बाछा सभक संग खेलायब बड़ नीक लगैत छलनि। कखनो-कखनो ओ सभ कोनो बाछाक नाङरि पकड़ि लैत छलाह। बाछा अकचकाकऽ भागि जाइत छल, आ दुनू बालककेँ अपना पाछाँ आङन भरि घिसियबैत लऽ जाइत छल!

व्रजक माय सभ अपन काज छोड़ि ई देखि हँसैत-हँसैत लोटपोट भऽ जाइत छलीह। (श्रीमद्भागवत 10.8.24)

कृष्ण भगवान छथि, तैयो ओ गाय सभक बीच पैघ भेलाह आ ओकरा सभकेँ अपन मित्र जकाँ प्रेम कयलनि। तेँ हुनका गोपाल कहल जाइत छनि, गाय सभक रक्षक।

ई करू: अगिला बेर जखन अहाँ कोनो गाय वा बाछा देखी, तँ धीरेसँ कहू, “जय गोपाल!”, आ ओकरा कनेक घास अर्पित करू।

महाराज जीक गो-सेवाक अंग बनू

एकटा गाय गोद लिअ, पूरा झुण्डक सहयोग करू, वा एक बेर दान करू — सभ दान वृन्दावनक गाय सभ केँ भोजन, आश्रय आ उपचार दैत अछि।

एखन दान करू