गायांची सेवा कित्याक?

कृष्णाचे भक्त गायांची सेवा करतात कारण ताका लागून तांचो मोगाचो कृष्ण खोशी जाता. भक्तींत, सेवा, म्हळ्यार फकत जाची सेवा करतात ताच्या सुखा खातीर केल्ली निस्वार्थ सेवा, हीच मोगाची व्याख्या. कृष्णान आपलें भुरगेपण वृंदावनांतल्या गायांची आनी वासरांची राखण करपांत सारलें, आनी देखून गायो ताका आनी ताच्या भक्तांक मोगाच्यो.

पूण “गो-सेवा कित्याक?” ह्या प्रस्नाक रोजच्या मनीस समाजाच्या दृश्टीनूय जाप दिवची पडटा. गायंत असें कितें आसा जें मनीसजातीची सेवा करता?

बरो समाज घडोवपी दोन गूण

मनीस दुसऱ्यांच्या आनी संवसाराच्या कल्याणा खातीर निस्वार्थपणान काम करूंक शकता. सेवेच्या ह्या भावनेक धर्म म्हणटात. लोकांनी कर्तव्य भावनेन एकमेकांची सेवा केल्यार, समाज शांत आनी समाधानी जातलो. भगवद्गीतेंत कृष्ण अर्जुनाक सगळ्या सृश्टीच्या बऱ्या खातीर धर्म पाळपाक प्रोत्साहन दिता.

आमी दोन गूण वाडयल्यार अशी सेवा शक्य जाता:

गाय ही निरपराधी आनी पर-उपकारी हांचें पुराय मूर्त रूप.

श्री हरिदास शास्त्री महाराज जी

ती कोणाचोच अपराध करिना; धोको नासतना, गायो सगळ्या जिवां मदीं सगळ्यांत मवाळ आनी मोगाळ आसतात. आनी ती आपल्या पुराय अस्तित्वान सेवा करता: आमच्या कांयच उपेगाक येना अशें तण आनी पेंढो हाचे बदलाक, ती दूद दिता, आनी तिचें शेण आनी गोमूत्र इंधन आनी वखदां दितात. शेंकड्यांनी वर्सां बैलान भारतीय शेतकी आपल्या खांद्यांचेर व्हेली. ऋषींक गायंत मनीसजातीन पाळपाचो ह्या दोन गुणांचो आदर्श दिसलो, जो दरेक समृद्ध आनी सुसंवादी संस्कृतायेची किल्ली.

श्री हरिदास निवासांत शुद्ध गो-सेवा

गायची शुद्ध सेवा म्हळ्यार फकत तिच्या कल्याणा खातीर काम करप, बदलाक कांयच नाका म्हूण. श्री हरिदास निवासांत ह्याच भावनेन गायांची सेवा जाता. बदलाक तांचे कडल्यान कांयच घेनात; तांचें दूद, शेण आनी गोमूत्र केन्नाच विकनात. गोशाळेची काळजी घेतिल्ल्या आपल्या सगळ्या वर्सांनी, महाराज जींनी आपल्या गायांच्या दुदाचो एक थेंबूय पियेलो ना; तांणी तें सगळें दान केलें. तांचें जिवीत शुद्ध, निस्वार्थ सेवेचो आदर्श आशिल्लें.

कृष्णान स्वता गो-सेवेचें म्हत्व दाखयलें. ताचीं सगळ्यांत मोगाचीं नांवां, गो-विंद, गो-पाल आनी गोपी-नाथ, हेंच सांगतात. जे गायांक खोशी करतात ते भगवंताक खोशी करतात, आनी महाराज जी म्हणटाले की निस्वार्थपणान गायची सेवा करपी मनशाच्या काळजांत दरेक बरो गूण उदेता.

आतां गायांक आमची गरज कित्याक

दुख्खाची गजाल म्हळ्यार, आयज भारतांतल्यो जायत्यो गायो भयानक परिस्थितींत जियेतात. तांकां सादारणपणान मारिनात, पूण पयलीं घेताले तशी तांची आतां काळजी घेनात. ट्रॅक्टरांनी जांची सुवात घेतल्या ते बैल, आनी आतां दूद दिनात त्यो गायो रस्त्यांनी भोंवपाक आनी कोयराच्या रासांतल्यान खावपाक सोडून दितात.

तांचे खातीर थोड्योच कार्यावळी आसात. लोकां मदलो अन्याय पयस करपाक आमी जशे वावुरतात, तशेंच आमचो संवसार वांटून घेवपी जनावरां खातीर उबें रावपाक हो बरो वेळ. पुर्विल्ल्या भारताच्या ऋषींक गायांक दिवपी वागणूक आनी समाजाची नैतीक आनी आध्यात्मीक भलायकी हांचे मदीं घट्ट संबंद दिसलो.