गाय पवित्र कित्याक

संस्कृतांत गो ह्या शब्दांत गाय, बैल आनी वासरूं सगळीं येतात. महाराज जी इंग्लीशींतूय गो हो शब्द दवरपाक चड पसंत करताले, कारण “cow” ह्या शब्दांत तीच भावना ना. शास्त्रांनी गो ही आवय, गुरू आनी भगवंताची मोगाची सोबती, फकत शेतांतलें जनावर न्हय.

गो वळखुपाक शास्त्र एक सोंपी खूण दिता: गोः सास्नादिमत्त्वम्, तिच्या गळ्या सकयल लोंबपी मवाळ कातीची घडी (गल-कम्बल), वशिंड, लांब कान, मवाळ दोळे आनी गोड सैमीक परमळ आसता. ह्यो भारताच्यो देशी गायो.

कोणूय पुजेक पात्र कित्याक जाता? तांच्या गुणांक आनी कर्मांक लागून. महाराज जींनी शिकयलें की गायंत स्वता भगवंताचे दोन सगळ्यांत उंच गूण आसात:

• निरपराधी: ती केन्नाच कोणाकूच दुख्ख दिना.
• उपकारी: ती सदांच दुसऱ्यांच्या बऱ्या खातीर वावुरता.

तिचें दूद भुरग्यांक आनी दुयेंतांक पोसता; तिचें तूप दरेक पवित्र उज्यांत अर्पण करतात; बैल शेतां नांगरता; तिचें शेण आनी गोमूत्रूय शुद्ध करतात आनी बरें करतात. महाराज जी म्हणटाले, मनशांनी कोणाकूच त्रास दिनासतना आनी सगळ्यांच्या कल्याणा खातीर जियेवपाक शिकचें म्हूण देवान गाय एक आदर्श म्हूण रचली.

कृष्णाच्या भोंवतणचें सगळें गायकडेन जोडलां. ताका गोपाल, गायांचो राखणदार, आनी गोविंद, गायांक आनंद दिवपी, अशें म्हणटात. तो गोकुळांत, “गायांच्या घरांत”, रावता. ताचे सगळ्यांत मोगाचे इश्ट गोप आनी गोपी, गोवळी. गोवर्धन पर्वत फकत ताच्या गायांची काळजी घेवन ताचो सगळ्यांत व्हड सेवक जालो.

सगळे जाची पुजा करतात तो कृष्ण, स्वता गायांची सेवा करता. गीतेंत तो म्हणटा, धेनूनाम् अस्मि कामधुक्: “गायां मदीं हांव कामधेनू, इत्सा पुराय करपी गाय” (10.28).

शास्त्रां गायचें वर्णन सर्व-देवमयी, जिच्यांत सगळे देव रावतात अशी, अशें करतात. तिच्या शिंगांच्या मुळांत ब्रह्मा, तांच्या मदीं विष्णू आनी तांच्या तोंकांचेर शिव रावता; पवित्र न्हंयो तिच्यांत व्हांवतात; तिच्या शेणांत लक्ष्मी रावता. देखून जायत्या देवतांची पुजा करून वा जायत्या तीर्थांक भेट दिवन जें कितें मेळोवपाची आशा आसता, तें फकत गायची सेवा करून मेळटा.

तेच श्लोक एका शिटकावणेन सोंपतात: हें जाणून जो केन्नाच गायक मारिना वा तिचे कडेन रागान उलयना, ताका व्हड भाग्य मेळटा.

सेवा म्हळ्यार इनामा खातीर केल्लें काम न्हय. तें फकत आमी जाची सेवा करतात ताका खोशी करपा खातीर केल्लें मोगाचें कर्म, ताच्या काळजा कडेन एकरूप जाल्ल्या काळजान (एकता) आनी ताका आवडटा अशा रितीन (अनुकूलता). देखून गो-सेवा म्हळ्यार गायची आपल्या स्वताच्या कुटुंबा भशेन काळजी घेवप: तिका सुरक्षीत, पोटभर, नितळ आनी खोशी दवरप. हाका लागून कृष्ण थेट खोशी जाता म्हूण, महाराज जींनी गो-सेवेक भक्तीचें सगळ्यांत उंच रूप म्हळां.

कोणूय गो-सेवा करूंक शकता. महाराज जींनी एकाच गायन, पुष्पान, सुरवात केली; आयज तांणी स्थापन केल्ली गोशाळा शेंकड्यांनी गायांची आनी बैलांची काळजी घेता, तातूंतलें एकूय फायद्या खातीर दवरूंक ना.

शास्त्र भांडार सोदात →