गोलू व्हडलो जाता
गोलू हें गोशाळेंत जल्मिल्लें एक ल्हानशें वासरूं. सात दीस, सकाळ सावन सांजे मेरेन, ताची काळजी घेयात आनी तें व्हडलें जाता तें पळयात! दर दिसा एक नखेत्र मेळोवपाक कामां क्रमान करात.
पुष्पाची कथा
खूब पयलीं, वैद्य रामनारायण जी नांवाच्या एका दयाळ दोतोरान महाराज जींक एक सोबीत धवी गाय दिली. तिचें नांव आशिल्लें पुष्पा, म्हळ्यार “फूल”. ती व्हडली आनी बळिश्ट आशिल्ली, पूण मेंढराच्या पिलावरी मवाळ.
महाराज जींचो तिचेर खूब मोग आशिल्लो. दर सकाळीं ते स्वता तिका न्हाणयताले आनी तिका सगळ्यांत बरें धान्य आनी गोड गूळ खावयताले. पुष्पाक वासरां जातालीं तेन्ना दर खेपे गोडशें आनी मागणें घेवन एक ल्हानसो उत्सव जातालो.
पुष्पाचीं वासरां व्हडलीं जालीं आनी तांकांय वासरां जालीं. आयज श्री हरिदास निवासांतल्यो शेंकड्यांनी गायो पुष्पाचें कुटुंब. ती मेली तेन्ना महाराज जी रडले, कित्याक ती तांकां आपल्या आवये भशेन आशिल्ली.
हाचेर विचार करात: महाराज जींनी पुष्पाची काळजी घेतली तशी तुमच्या कुटुंबांत तुमची काळजी कोण घेता?
कृष्ण आनी वासरांचीं शेंपडीं
कृष्ण आनी ताचो भाव बलराम ल्हान आसतना, तांकां व्रजांत वासरां वांगडा खेळपाक खूब आवडटालें. केन्ना केन्नाय ते वासराचें शेंपडें धरताले. अजाप जाल्लें वासरूं धांवत वतालें, आनी दोगांय भुरग्यांक आपल्या फाटल्यान आंगणांतल्यान ओडून व्हरतालें!
व्रजांतल्यो आवयो आपलें काम बंद करून तें पळोवन हांसून हांसून बेजार जाताल्यो. (श्रीमद्भागवत 10.8.24)
कृष्ण देव, तरी तो गायां मदीं व्हडलो जालो आनी तांचेर आपल्या इश्टां भशेन मोग केलो. हे खातीर ताका गोपाल म्हळ्यार गायांचो राखणदार अशें म्हणटात.
हें करून पळयात: फुडल्या खेपे तुमकां गाय वा वासरूं दिसतकच, हळूच “जय गोपाल!” म्हणात, आनी तिका थोडें तण दियात.