1981માં શ્રી હરિદાસ શાસ્ત્રી મહારાજજીએ વૃંદાવનમાં પોતાના આશ્રમમાં બે ગાયો અને એક બળદથી એક નાની ગૌશાળા શરૂ કરી. તેમના દેહત્યાગ સુધીમાં તેમાં 250 ગાયો અને બળદો રહેતાં હતાં.
આ બધાં વર્ષોમાં તેમણે પોતાની ગાયોના દૂધનું એક ટીપું પણ ન પીધું. તેઓ બધું દૂધ વહેંચી દેતા.
કંઈ માગ્યા વિનાની સેવા
ભક્તિમાં સેવાનો અર્થ છે ફક્ત સેવ્યના સુખ માટે કાર્ય કરવું. મહારાજજીએ આ સૌથી સરળ રીતે દર્શાવ્યું: ગાયો તેમને કંઈ આપવા માટે ન હતી, તેઓ પ્રેમ પામવા માટે હતી.
શ્રી હરિદાસ નિવાસમાં આજે પણ આ જ નિયમ છે. ગાયો પાસેથી બદલામાં કંઈ લેવામાં આવતું નથી: તેમનું દૂધ, છાણ અને ગોમૂત્ર ક્યારેય વેચાતાં નથી.
દેખાતો પ્રેમ
તેમનો પ્રેમ વ્યક્તિગત હતો. તેઓ દરેક ગાયને ઓળખતા. જ્યારે તેમની સૌથી પ્રિય ગાય પુષ્પાનો દેહાંત થયો, ત્યારે મહારાજજી રડી પડ્યા. જૂના ફોટાઓમાં તેઓ બળદોને લાડુ ખવડાવતા અને દાઢી ચાટતાં વાછરડાં સાથે હસતા દેખાય છે.

તેમની જીવનકથા મહારાજજી પૃષ્ઠ પર વાંચો.
