नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च ।
जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नमो नमः ॥
अऊं बार-बार श्री कृष्ण, गोविन्द, गी नमन करनां, जेहड़े गौएं ते ब्राह्मणें दे, ते सारे जगत दे हितैशी न।
कृष्ण दे भगत गौएं दी सेवा इस करी करदे न कीजे इस कन्नै उंʼदे प्यारे कृष्ण खुश होंदे न। भगती च सेवा, यानी बिना स्वार्थ दी सेवा जेहड़ी सिर्फ़ उस दी खुशी आस्तै होऐ जिसदी सेवा कीती जा करदी ऐ, गै प्रेम दी असल परिभाशा ऐ। कृष्ण ने अपना बचपन वृन्दावन दियें गौएं ते बच्छुएं दी देखभाल करदे बताया, इस करी गौआं उʼनेंगी ते उंʼदे भगतें गी बड़ियां प्यारियां न।
पर “गो-सेवा कीऽ?” इस सुआलै दा जवाब रोज़मर्रा दे मनुक्खी समाज दी नज़री कन्नै बी दित्ता जाना चाहिदा। गां च ऐसा केह् ऐ जेहड़ा मनुक्खता दी सेवा करदा ऐ?
चंगे समाज गी बनाने आह्ले दो गुण
मनुक्ख दूएं दी ते दुनिया दी भलाई आस्तै बिना स्वार्थ दे कम्म करी सकदा ऐ। सेवा दी इस भावना गी धर्म आखदे न। जेकर लोक फ़र्ज़ समझियै इक-दूए दी सेवा करन, तां समाज शांत ते संतुश्ट होग। भगवद्गीता च कृष्ण अर्जुन गी सारी सृश्टी दे भले आस्तै धर्म पर चलने लेई प्रेरदे न।
ऐसी सेवा तां मुमकन होंदी ऐ जिसलै अस दो गुण पैदा करने आं:
निरपराधी
कुसै गी बी दुख नेईं देना।
पर-उपकारी
दूएं दी भलाई आस्तै कम्म करना।
गां निरपराधी ते पर-उपकारी दा पूरा रूप ऐ।
श्री हरिदास शास्त्री महाराज जी
ओह् कुसै दा अपराध नेईं करदी; जिसलै उसगी कोई खतरा नेईं होंदा, गौआं सारे जीवें चा सारें शा कोमल ते प्रेम भरोचियां होंदियां न। ते ओह् अपने पूरे वजूद कन्नै सेवा करदी ऐ: घाऽ ते तूड़ी दे बदले, जेहड़े साढ़े कुसै कम्मै दे नेईं, ओह् दुद्ध दिंदी ऐ, ते उसदा गोह्टा ते मूतर बालन ते दुआई दिंदे न। सदियें तगर बैल ने भारत दी खेती अपने मूंढें पर चुक्की। रिशियें ने गां च मनुक्खता आस्तै इʼनें दौनें गुणें दा आदर्श दिक्खेआ, जेहड़ा हर खुशहाल ते मेल-जोल आह्ली सभ्यता दी कुंजी ऐ।
श्री हरिदास निवास च शुद्ध गो-सेवा
गां दी शुद्ध सेवा दा मतलब ऐ सिर्फ़ उसदी भलाई आस्तै कम्म करना, बदले च किश बी नेईं चाह्ना। श्री हरिदास निवास च गौएं दी सेवा इसै भावना कन्नै होंदी ऐ। उंʼदे थमां बदले च किश बी नेईं लैता जंदा; उंʼदा दुद्ध, गोह्टा ते मूतर कदें बी नेईं बेचे जंदे। गौशाला दी देखभाल दे अपने सारे बʼरें च महाराज जी ने अपनी गौएं दे दुद्धै दी इक बूंद बी नेईं पीती; ओह् सारा बंडी दिंदे हे। उंʼदा जीवन शुद्ध, निस्वार्थ सेवा दी मसाल हा।
कृष्ण ने आपूं गौ-सेवा दी अहमियत दस्सी। उंʼदे सारें शा प्यारे नांऽ, गो-विन्द, गो-पाल ते गोपी-नाथ, इसदी गल्ल करदे न। जेहड़े गौएं गी खुश करदे न ओह् भगवान गी खुश करदे न, ते महाराज जी आखदे हे जे जेहड़ा गां दी निस्वार्थ सेवा करदा ऐ उसदे दिलै च हर चंगा गुण पैदा होई जंदा ऐ।
गौएं गी हुन साढ़ी लोड़ कीऽ ऐ
दुख दी गल्ल ऐ जे अज्ज भारत च मतियां गौआं बड़ी माड़ी हालत च रौंह्दियां न। आमतौर पर उʼनेंगी बड्ढेआ नेईं जंदा, पर उंʼदी उʼआं देखभाल नेईं होंदी जिʼयां पैह्लें होंदी ही। ट्रैक्टरें दी थाह्र बेकार होए दे बैल, ते दुद्ध नेईं देने आह्लियां गौआं, सड़कें पर भटकने ते कूड़े दे ढेरें चा खाने आस्तै छोड़ी दित्तियां जंदियां न।
उंʼदे आस्तै बड़े घट्ट प्रोग्राम न। जिʼयां अस लोकें बिच्च बेइंसाफ़ी दूर करने आस्तै कम्म करने आं, उʼआं गै एह् उʼनें जानवरें आस्तै खड़ोने दा चंगा बेल्ला ऐ जेहड़े साढ़ी दुनिया च साढ़े कन्नै रौंह्दे न। प्राचीन भारत दे रिशियें ने गौएं कन्नै होने आह्ले बरताऽ ते समाज दी नैतिक ते अध्यात्मक सेहत बिच्च गूढ़ा रिश्ता दिक्खेआ।



