सिक्खेआ-रस्ता · 5 निक्के सबक

गौएं दी रक्षा कीऽ जरूरी ऐ

वेद असल च केह् आखदे न, “प्राचीन भारत च गोमांस” दे दाऽवे उʼनेंगी किʼयां गलत पढ़दे न, ते गां दी रक्षा करना साढ़ा फ़र्ज़ कीऽ ऐ — महाराज जी दी कताब ‘मांस खाने पर शास्त्रें दी मनाही’ (Scriptural Prohibitions on Meat-eating) दे अधार पर।

तुंदी प्रगति
पाठ 1

अहिंसा, सारें शा उच्चा धर्म

धर्म दा मतलब ऐ ओह् जेहड़ा सबनें दी रक्षा ते पालना करदा ऐ। इस करी अहिंसा, अहिंसा, मते सारे नियमें चा इक नियम नेईं; एह् आपूं धर्म दा दिल ऐ। महाभारत एह् गल्ल बार-बार आखदा ऐ।

व्यास ने सारे अट्ठारां पुराणें दा सार दो पंगतियें च दस्सेआ: दूएं दी मदद करने कन्नै पुन्न मिलदा ऐ, दूएं गी नुकसान पजाने कन्नै पाप। हिंसा सिर्फ़ मारना गै नेईं; इसच कुसै गी बी कोई पीड़, डर जां घाटा देना शामल ऐ।

पाठ 2

अघ्न्या: ओह् जिसी मारना नेईं चाहिदा

वेद गां गी इक खास नांऽ दिंदे न, अघ्न्या: “ओह् जिसी कदें बी मारना नेईं चाहिदा”। एह् ऋग्वेद ते अथर्ववेद च मती बारी औंदा ऐ। वेद उसी अदिति, अनंत माऊ, आखदे न ते हर समझदार मनुक्खै गी उसदी रक्षा करने दी अरज़ करदे न।

जिसलै वेद आपूं गां गी “नेईं मारने जोग” आखदे न, तां कोई बी पढ़त जेहड़ी उंʼदे कोला उसी मारने दी सलाह दुआऐ, ओह् जरूर गलत पढ़त ऐ।

पाठ 3

“प्राचीन भारत च गोमांस” दा दाऽवा

बृहदारण्यक उपनिषद (6.4.18) दी इक पंगती अक्सर इस गल्लै दे सबूत आंगर दस्सी जंदी ऐ जे पराने लोक गोमांस खंदे हे। एह् उʼनें माता-पिता आस्तै इक भोजन दी गल्ल करदी ऐ जेहड़े विद्वान पुत्तर चांह्दे न, जेहड़ा मांस “औक्षेण वार्षभेण वा” कन्नै पकाया जंदा ऐ, जिसदा अनुवाद “जुआन जां बुड्ढे बैल दा मांस” कीता गेआ।

महाराज जी ने दस्सेआ जे एह् ठीक कीऽ नेईं होई सकदा:

  • प्रसंग। इसदे ठीक पैह्लें दे चार मंत्र (6.4.14–17) दुद्ध कन्नै, दही कन्नै, पानी कन्नै ते तिलें कन्नै चौल दसदे न, हर इक घ्यो कन्नै। कुसै बी जानवर दा मांस नेईं औंदा। सिर्फ़ चौथे वेद आस्तै अचानक गोमांस दा नियम कोई मतलब नेईं रखदा।
  • शब्द। मांस दा मतलब फलें ते बूटें दा नरम गुद्दा बी ऐ। उक्षा ते ऋषभ दोऐ आयुर्वेद च दुआई आह्ली जड़ी-बूटियें दे नांऽ न (ऋषभ अट्ठ अष्टवर्ग बूटियें चा इक ऐ, जेहड़ी टॉनिक दे रूप च बरती जंदी ऐ)। एह् वाक्यांश आखदा ऐ “उक्षा जां ऋषभ दा”। जेकर दौनें दा मतलब “बैल” होंदा, तां एह् “बैल जां बैल दा” पढ़ोंदा, जेहड़ा बेमतलब ऐ।
  • अध्याय दा अपना विशे। अध्याय एह् आखियै शुरू होंदा ऐ जे धरती दा सार पानी ऐ, पानी दा सार बूटे, बूटें दा सार फुल्ल ते फल। एह् पोशन देने आह्ली बूटियें बारै ऐ, जानवरें बारै नेईं।

इस करी एह् मंत्र ताकत देने आह्ली बूटियें दे गुद्दे कन्नै पकाए दे चौलें दी सलाह दिंदा ऐ। इसच “गोमांस” पढ़ना उपनिषद गी उल्टा करी दिंदा ऐ।

पाठ 4

यज्ञ, ठीक समझेआ गेदा

किश ग्रंथ यज्ञें च पशु-आलम्भन दी गल्ल करदे न, जिसदा अनुवाद आमतौर पर “जानवर गी मारना” कीता जंदा ऐ। महाराज जी ने समझाया जे धातु लभ् दा मतलब ऐ हासल करना जां छूह्ना, कदें बी मारना नेईं; ते वेदें दा अपना हुक्म ऐ मा हिंस्यात् सर्व-भूतानि, “कुसै बी जीव गी नुकसान नेईं पजाओ”।

जित्थें कोई स्मृति ग्रंथ वेद दे उलट लभदा ऐ, उत्थें मीमांसा दा नियम साफ़ ऐ: वेद (श्रुति) गै मन्नेआ जंदा ऐ। ते शास्त्र आपूं सच्चे यज्ञ गी समझांदे न: काम, क्रोध, लोभ ते मोह दे अंदरूनी “पशुएं” गी विवेक दी तलवार कन्नै कट्टेआ जंदा ऐ। इयै ओह् भेंट ऐ जेहड़ी ज्ञानी हर रोज़ चढ़ांदे न।

पाठ 5

अज्ज साढ़े आस्तै इसदा केह् मतलब ऐ

मनु मांस आस्तै बरतोने आह्ले शब्द, मांस, गी आपूं इक चेतावनी आंगर समझांदे न: “मिगी (मां) ओह् (सः) अगले जन्म च खाग, जिसदा मांस अऊं हुन खन्नां।”

श्री चैतन्य महाप्रभु ने चेताया जे जेहड़ा गां गी मारदा ऐ ओह् उन्नें ज्हार बʼरें तगर दुख भोगदा ऐ जिन्ने उसदे शरीरै पर बाल होंदे न। फ्ही बी शास्त्र इलाज बी दसदे न: गां दी रक्षा करो, उसदी सेवा करो, ते दूएं गी उसदा मुल्ल समझने च मदद करो। अज्ज, जिसलै भारत च बी गौएं गी छोड़ी दित्ता जंदा ऐ जां कसाईखाने भेजेआ जंदा ऐ, उंʼदी देखभाल करना सिर्फ़ दया गै नेईं। एह् धर्म ऐ।

शास्त्र खज़ाना खोजो →

महाराज जी दी गो-सेवा दा हिस्सा बनो

इक गां गोद लैओ, पूरे बग्गे दी मदद करो, जां इक बारी दान देओ — हर दान वृंदावन दी गाएं गी खुराक, आसरा ते इलाज दिंदा ऐ।

हुनै दान करो