वैदिक नज़री च, शांत समाज धर्म पर टिके दा ऐ: लोक इक-दूए दी ते दुनिया दी परवाह करन। श्री हरिदास शास्त्री महाराज जी ने समझाया जे एह् तां मुमकन होंदा ऐ जिसलै साढ़े च दो सरल गुण बधदे न।
निरपराधी: कुसै गी नुकसान नेईं पजाना
गां कुसै दा अपराध नेईं करदी। ओह् शकार नेईं करदी, होड़ नेईं करदी ते दूएं दी चीज़ नेईं लैंदी। जिसलै ओह् अपने आपै गी सुरक्खत समझदी ऐ, तां ओह् सारे जीवें चा सारें शा कोमल ते प्यार करने आह्लें चा इक होंदी ऐ।
पर-उपकारी: सबनें दी मदद करना
ओह् अपने पूरे वजूद कन्नै दिंदी ऐ। घाऽ ते तूड़ी दे बदले, जिसी लोक बरती नेईं सकदे, ओह् दुद्ध दिंदी ऐ; उसदा गोह्टा ते मूतर बालन ते दुआई दिंदे न; बैल ने सदियें तगर भारत दे खेतरें च हल चलाया।
गां निरपराधी ते पर-उपकारी दा पूरा रूप ऐ।
श्री हरिदास शास्त्री महाराज जी
उसदे थमां सिक्खना
इस करी रिशियें ने गां गी सिर्फ़ साढ़ी माऊ गै नेईं, बल्के साढ़े बिच्च चलदा-फिरदा इक गुरु बी आखेआ। बदले च किश नेईं चांह्दे होई उसदी सेवा करना, हौले-हौले साढ़े अपने दिलै च इयै गुण बीजी दिंदा ऐ। महाराज जी आखदे हे जे जेहड़ा गां दी निस्वार्थ सेवा करदा ऐ उसदे दिलै च हर चंगा गुण पैदा होई जंदा ऐ।
होर पढ़ो गौएं दी सेवा कीऽ? च
