গাইৰ সেৱা কিয়?

কৃষ্ণৰ ভক্তসকলে গাইৰ সেৱা কৰে কাৰণ ই তেওঁলোকৰ প্ৰিয় কৃষ্ণক সন্তুষ্ট কৰে। ভক্তিত, সেৱা, অৰ্থাৎ কেৱল সেৱা কৰা জনৰ সুখৰ বাবে কৰা নিঃস্বাৰ্থ সেৱাই, প্ৰেমৰ প্ৰকৃত সংজ্ঞা। কৃষ্ণই বৃন্দাৱনৰ গাই আৰু পোৱালিৰ যত্ন লৈ শৈশৱ কটাইছিল, সেয়েহে গাই তেওঁৰ আৰু তেওঁৰ ভক্তসকলৰ প্ৰিয়।

কিন্তু “গো-সেৱা কিয়?” এই প্ৰশ্নটোৱে দৈনন্দিন মানৱ সমাজৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰাও উত্তৰ পোৱাৰ যোগ্য। গাইৰ কি এনে গুণ আছে যিয়ে মানৱজাতিৰ সেৱা কৰে?

ভাল সমাজ গঢ়া দুটা গুণ

মানুহে আনৰ আৰু জগতৰ কল্যাণৰ বাবে নিঃস্বাৰ্থভাৱে কাম কৰিব পাৰে। সেৱাৰ এই ভাৱক ধৰ্ম বোলা হয়। যদি মানুহে কৰ্তব্যনিষ্ঠভাৱে ইজনে সিজনৰ সেৱা কৰে, তেন্তে সমাজ শান্তিপূৰ্ণ আৰু সন্তুষ্ট হ’ব। ভগৱদ্গীতাত কৃষ্ণই সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ মংগলৰ বাবে অৰ্জুনক ধৰ্ম পালন কৰিবলৈ উদ্বুদ্ধ কৰিছে।

আমি দুটা গুণ গঢ়ি তুলিলে এনে সেৱা সম্ভৱ হয়:

গাই নিৰপৰাধী আৰু পৰ-উপকাৰীৰ সম্পূৰ্ণ মূৰ্ত ৰূপ।

শ্ৰী হৰিদাস শাস্ত্ৰী মহাৰাজ জী

তাই কাকো আঘাত নিদিয়ে; ভয় নাপালে গাই আটাইতকৈ শান্ত আৰু মৰমিয়াল প্ৰাণী। আৰু তাই নিজৰ সমগ্ৰ সত্তাৰে সেৱা কৰে: আমাৰ বাবে অকামিলা ঘাঁহ আৰু খেৰৰ সলনি তাই গাখীৰ দিয়ে, আৰু তাইৰ গোবৰ আৰু গোমূত্ৰই ইন্ধন আৰু ঔষধ দিয়ে। শতিকাৰ পিছত শতিকা ধৰি ষাঁড়ে ভাৰতীয় কৃষিক নিজৰ কান্ধত কঢ়িয়াই আনিছে। ঋষিসকলে গাইৰ মাজত মানৱজাতিয়ে অনুসৰণ কৰিবলগীয়া এই দুটা গুণৰ আদৰ্শ দেখিছিল, যিটো প্ৰতিখন সমৃদ্ধ আৰু সমন্বিত সভ্যতাৰ চাবিকাঠি।

শ্ৰী হৰিদাস নিৱাসত বিশুদ্ধ গো-সেৱা

গাইৰ বিশুদ্ধ সেৱা মানে কেৱল তাইৰ কল্যাণৰ বাবে কাম কৰা, বিনিময়ত একো নিবিচৰা। শ্ৰী হৰিদাস নিৱাসত এই ভাৱেৰেই গাইৰ সেৱা কৰা হয়। বিনিময়ত সিহঁতৰ পৰা একো লোৱা নহয়; সিহঁতৰ গাখীৰ, গোবৰ আৰু গোমূত্ৰ কেতিয়াও বিক্ৰী কৰা নহয়। গোশালাৰ যত্ন লোৱা সকলো বছৰত মহাৰাজ জীয়ে তেওঁৰ গাইৰ গাখীৰৰ এটোপালো খোৱা নাছিল; তেওঁ সকলো বিলাই দিছিল। তেওঁৰ জীৱন বিশুদ্ধ, নিঃস্বাৰ্থ সেৱাৰ এক উদাহৰণ আছিল।

কৃষ্ণই নিজেই গো-সেৱাৰ গুৰুত্ব দেখুৱাইছিল। তেওঁৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় নাম, গো-বিন্দ, গো-পাল আৰু গোপী-নাথ, ইয়াৰেই কথা কয়। যিসকলে গাইক সন্তুষ্ট কৰে তেওঁলোকে ভগৱানক সন্তুষ্ট কৰে, আৰু মহাৰাজ জীয়ে কৈছিল যে যিজনে নিঃস্বাৰ্থভাৱে গাইৰ সেৱা কৰে তেওঁৰ হৃদয়ত প্ৰতিটো সদ্গুণ প্ৰকাশ পায়।

এতিয়া গাইসকলক আমাৰ কিয় প্ৰয়োজন

দুখৰ বিষয় যে আজি ভাৰতৰ বহুতো গাই ভয়াবহ অৱস্থাত জীয়াই আছে। সিহঁতক সাধাৰণতে বধ কৰা নহয়, কিন্তু আগৰ দৰে সিহঁতৰ যত্ন লোৱা নহয়। ট্ৰেক্টৰে স্থান লোৱা ষাঁড় আৰু গাখীৰ দিয়া বন্ধ কৰা গাইবোৰক ৰাস্তাই-ৰাস্তাই ঘূৰি ফুৰিবলৈ আৰু জাবৰৰ দ’মৰ পৰা খাবলৈ এৰি দিয়া হয়।

সিহঁতৰ বাবে কাৰ্যসূচী কম। যিদৰে আমি মানুহৰ মাজৰ অন্যায় দূৰ কৰিবলৈ কাম কৰোঁ, সেইদৰে আমাৰ সৈতে পৃথিৱী ভাগ কৰা প্ৰাণীবোৰৰ পক্ষত থিয় দিয়াৰ এয়া উপযুক্ত সময়। প্ৰাচীন ভাৰতৰ ঋষিসকলে গাইৰ প্ৰতি কৰা ব্যৱহাৰ আৰু সমাজৰ নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক স্বাস্থ্যৰ মাজত এক ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক দেখিছিল।