শ্ৰী হৰিদাস শাস্ত্ৰী মহাৰাজ জী এগৰাকী বিশিষ্ট গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ পণ্ডিত আৰু সাধক আছিল, যাক বৃন্দাৱনৰ পণ্ডিত সমাজে সন্মান জনাইছিল। সংস্কৃতৰ এজন পাৰদৰ্শী হিচাপে তেওঁ প্ৰায় আশীখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল, যাৰ বহুতো গৌড়ীয় গ্ৰন্থৰ অনুবাদ আৰু তেওঁৰ নিজৰ টীকাসহ।
সম্ভৱতঃ বিংশ শতিকাৰ আটাইতকৈ বেছি গ্ৰন্থ ৰচনা কৰা আৰু সুশিক্ষিত গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ “অন্তৰংগ” পণ্ডিত।
জনাথন এডেলমান, ফ্ল'ৰিডা বিশ্ববিদ্যালয়
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু দীক্ষা
তেওঁ 1918 চনত পশ্চিমবংগৰ ৰোপাত শ্ৰীমতী সুশীলা দেৱী আৰু শ্ৰী অভয়চৰণ চট্টোপাধ্যায়ৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে, আৰু তেওঁৰ নাম ৰখা হয় ফণীন্দ্ৰ নাথ। 1933 চনত, পোন্ধৰ বছৰ বয়সত, তেওঁ মথুৰালৈ যায় আৰু পণ্ডিত বাবা শ্ৰী ৰামকৃষ্ণদাসৰ তত্ত্বাৱধানলৈ আহে।
পণ্ডিত বাবাই তেওঁৰ একমাত্ৰ বেশ শিষ্য শ্ৰী বিনোদ বিহাৰী গোস্বামীক বালকটোৰ শিক্ষক হিচাপে বাছি লয়। তেওঁৰ পৰা ফণীন্দ্ৰই মন্ত্ৰ-দীক্ষা আৰু হৰিদাস নাম লাভ কৰে, আৰু এবছৰ পিছত বাবাজী-বেশ। তেওঁ ভক্তিপূৰ্ণ সেৱাত গুৰুৰ সৈতে বাস কৰিছিল আৰু পণ্ডিত অমোলকৰাম শাস্ত্ৰী আৰু ধনঞ্জয় দাসকে ধৰি বৃন্দাৱনৰ অন্যান্য মহান পণ্ডিতৰ ওচৰতো অধ্যয়ন কৰিছিল।
গুৰুৰ নিৰ্দেশত তাৰ পিছত তেওঁ বাৰ বছৰ বেনাৰসত ভাৰতীয় দৰ্শন অধ্যয়ন কৰি কটায়। বামাচৰণ শাস্ত্ৰী আৰু হৰেৰাম শাস্ত্ৰীৰ দৰে শিক্ষকৰ ওচৰত তেওঁ ভাৰতীয় দৰ্শন আৰু ধৰ্মতত্ত্বৰ ছয়টা প্ৰণালীৰ সকলোকে সামৰি নটা স্নাতক আৰু তিনিটা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বেদান্ত-দৰ্শনম্
শ্ৰীমদ্ভাগৱতে নিজকে একেজন লেখক ব্যাসৰ বেদান্ত-সূত্ৰৰ ভাষ্য হিচাপে উপস্থাপন কৰে। মহাৰাজ জীৰ আগলৈকে কোনেও এই দুয়োখন গ্ৰন্থৰ মাজৰ সম্পৰ্ক শ্লোকে শ্লোকে দেখুওৱা নাছিল। তেওঁৰ বেদান্ত-দৰ্শনম্ ভাগৱত-ভাষ্যোপেতম্-এ ঠিক এই কামটোকে কৰিছিল, আৰু বেনাৰসৰ নাগৰী প্ৰচাৰিণী সভাই ইয়াক সন্মানিত কৰিছিল।
শ্ৰী হৰিদাস নিৱাস আৰু ছপাশাল
1965 চনত তেওঁ বৃন্দাৱনৰ পুৰানা কালীদহত শ্ৰী হৰিদাস নিৱাস প্ৰতিষ্ঠা কৰে, য’ত শ্ৰী গদাধৰ পণ্ডিতৰ সৈতে শ্ৰী চৈতন্য মহাপ্ৰভুৰ বৃন্দাৱনৰ প্ৰথম মন্দিৰ আছে।
গদাধৰ পৰিবাৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত হিচাপে, গৌড়ীয় আচাৰ্যসকলৰ, বিশেষকৈ শ্ৰী জীৱ গোস্বামীৰ ৰচনাসমূহ সকলোৰে বাবে উপলব্ধ কৰিবলৈ তেওঁ গদাধৰ-গৌৰহৰি প্ৰেছ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁৱেই প্ৰথম ষট্ সন্দৰ্ভ টীকাসহ হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। তেওঁ গঢ়ি তোলা শ্ৰী গৌৰ-গদাধৰ গ্ৰন্থাগাৰম্ পুথিভঁৰাল আজি বৃন্দাৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰবোৰৰ এটা।
গাইৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেম
দুটা গাইৰ পৰা দুশ পঞ্চাশলৈ
1981 চনত মহাৰাজ জীয়ে তেওঁৰ আশ্ৰমত মাত্ৰ দুটা গাই আৰু এটা ষাঁড়ৰে গোশালা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ প্ৰতিটোৰে ব্যক্তিগতভাৱে যত্ন লৈছিল। তেওঁ এই পৃথিৱী এৰি যোৱাৰ সময়লৈ ইয়াত 250টা গাই আৰু ষাঁড়ে আশ্ৰয় পাইছিল, আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ অধীনত ই বাঢ়ি আহিছে। এই সেৱা চিৰদিন চলাই ৰাখিবলৈ তেওঁ শ্ৰী হৰিদাস শাস্ত্ৰী গো সেৱা সংস্থান প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যিটো এখন ন্যাসী পৰিষদৰ দ্বাৰা পৰিচালিত।
নিৰ্বাচিত গ্ৰন্থ
- বেদান্ত-দৰ্শনম্ ভাগৱত-ভাষ্যোপেতম্
- শ্ৰী-সাধনামৃত-চন্দ্ৰিকা
- শ্ৰী-গৌৰ-গোবিন্দাৰ্চন-পদ্ধতি
- শ্ৰী-ৰাধা-কৃষ্ণাৰ্চন-দীপিকা
- শ্ৰী-গোবিন্দ-লীলামৃতম্ (3 খণ্ড)
- ঐশ্বৰ্য-কাদম্বিনী
- শ্ৰী-সংকল্প-কল্প-দ্ৰুম
- চতুঃশ্লোকী-ভাষ্যম্ আৰু শ্ৰী-কৃষ্ণ-ভজনামৃত
- প্ৰেম-সম্পুট
- শ্ৰী-ভগৱদ্-ভক্তি-সাৰ-সমুচ্চয়
- ব্ৰজ-ৰীতি-চিন্তামণি
- ধৰ্ম-সংগ্ৰহ আৰু শ্ৰী-চৈতন্য-সূক্তি-সুধাকৰ