গাই কিয় পবিত্ৰ

সংস্কৃতত গো শব্দই গাই, ষাঁড় আৰু পোৱালি সকলোকে সামৰি লয়। মহাৰাজ জীয়ে ইংৰাজীতো গো শব্দটোকে ৰাখিবলৈ ভাল পাইছিল, কাৰণ “cow” শব্দত একে অনুভূতি নাথাকে। শাস্ত্ৰত গো মাতৃ, শিক্ষক আৰু ভগৱানৰ প্ৰিয় সংগী, কেৱল খামাৰৰ পশু নহয়।

শাস্ত্ৰই গো চিনি পাবলৈ এটা সহজ লক্ষণ দিয়ে: গোঃ সাস্নাদিমত্ত্বম্, তাইৰ ডিঙিৰ তলত ওলমি থকা কোমল ছালৰ ভাঁজ (গল-কম্বল), কুঁজ, দীঘল কাণ, শান্ত চকু আৰু এক মধুৰ স্বাভাৱিক সুগন্ধ থাকে। এইবোৰেই ভাৰতৰ দেশী গাই।

কোনো এজন পূজাৰ যোগ্য কিয়? তেওঁৰ গুণ আৰু কৰ্মৰ বাবে। মহাৰাজ জীয়ে শিকাইছিল যে গাইৰ মাজত স্বয়ং ভগৱানৰ দুটা সৰ্বোচ্চ গুণ আছে:

• নিৰপৰাধী: তাই কেতিয়াও কাকো কষ্ট নিদিয়ে।
• উপকাৰী: তাই সদায় আনৰ মংগলৰ বাবে কাম কৰি থাকে।

তাইৰ গাখীৰে শিশু আৰু ৰোগীক পুষ্টি দিয়ে; তাইৰ ঘিউ প্ৰতিটো পবিত্ৰ অগ্নিত আহুতি দিয়া হয়; ষাঁড়ে পথাৰ চহায়; আনকি তাইৰ গোবৰ আৰু গোমূত্ৰয়ো পবিত্ৰ কৰে আৰু আৰোগ্য দিয়ে। মহাৰাজ জীয়ে কৈছিল, ভগৱানে গাইক এক আদৰ্শ হিচাপে সৃষ্টি কৰিছিল, যাতে মানুহে কাকো ক্ষতি নকৰাকৈ আৰু সকলোৰে কল্যাণৰ বাবে জীয়াই থাকিবলৈ শিকে।

কৃষ্ণৰ চাৰিওফালৰ সকলো বস্তু গাইৰ সৈতে জড়িত। তেওঁক গোপাল, গাইৰ ৰক্ষক, আৰু গোবিন্দ, গাইক আনন্দ দিয়া জন বুলি কোৱা হয়। তেওঁ গোকুলত থাকে, “গাইৰ ঘৰ”। তেওঁৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় বন্ধু গোপ আৰু গোপীসকল, গোৱালসকল। গোবৰ্ধন পৰ্বত কেৱল তেওঁৰ গাইৰ যত্ন লৈয়েই তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ সেৱক হৈ পৰিছিল।

সকলোৱে পূজা কৰা কৃষ্ণই নিজেই গাইৰ সেৱা কৰে। গীতাত তেওঁ কয়, ধেনূনাম্ অস্মি কামধুক্: “গাইৰ মাজত মই কামধেনু, ইচ্ছা পূৰণ কৰা গাই” (10.28)।

শাস্ত্ৰই গাইক সৰ্ব-দেৱময়ী বুলি বৰ্ণনা কৰে, যাৰ মাজত সকলো দেৱতা বাস কৰে। তাইৰ শিঙৰ গুৰিত ব্ৰহ্মা, মাজত বিষ্ণু আৰু আগত শিৱ থাকে; পবিত্ৰ নদীসমূহ তাইৰ মাজত বৈ যায়; লক্ষ্মী তাইৰ গোবৰত বাস কৰে। সেয়েহে বহু দেৱতাৰ পূজা কৰি বা বহু তীৰ্থ দৰ্শন কৰি যি লাভ কৰাৰ আশা কৰা হয়, সেয়া কেৱল গাইৰ সেৱা কৰিয়েই লাভ হয়।

একেই শ্লোকসমূহ এক সতৰ্কবাণীৰে শেষ হয়: যিজনে এই কথা জানে আৰু কেতিয়াও গাইক প্ৰহাৰ নকৰে বা খঙেৰে কথা নকয়, তেওঁ মহা সৌভাগ্য লাভ কৰে।

সেৱা পুৰস্কাৰৰ বাবে কৰা কাম নহয়। ই কেৱল যাৰ সেৱা কৰোঁ তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ, তেওঁৰ সৈতে একাত্ম হৃদয়েৰে (একতা) আৰু তেওঁৰ মনোমত উপায়েৰে (অনুকূলতা) কৰা প্ৰেমময় কৰ্ম। গতিকে গো-সেৱা মানে গাইক নিজৰ পৰিয়ালৰ দৰে যত্ন লোৱা: তাইক সুৰক্ষিত, পেটভৰা, পৰিষ্কাৰ আৰু সুখী কৰি ৰখা। যিহেতু ইয়াৰে কৃষ্ণ পোনপটীয়াকৈ সন্তুষ্ট হয়, মহাৰাজ জীয়ে গো-সেৱাক ভক্তিৰ সৰ্বোচ্চ ৰূপ বুলি কৈছিল।

যিকোনো লোকে গো-সেৱা কৰিব পাৰে। মহাৰাজ জীয়ে এটা মাত্ৰ গাই, পুষ্পাৰে আৰম্ভ কৰিছিল; আজি তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰা গোশালাই শ শ গাই আৰু ষাঁড়ৰ যত্ন লয়, যাৰ এটাও লাভৰ বাবে ৰখা হোৱা নাই।

শাস্ত্ৰ ভঁৰাল অন্বেষণ কৰক →