শাস্ত্ৰ ভঁৰাল

नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च ।
जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नमो नमः ॥

গাই আৰু ব্ৰাহ্মণৰ হিতকাৰী আৰু সমগ্ৰ জগতৰ ৰক্ষক প্ৰভু কৃষ্ণক প্ৰণাম। যিয়ে সদায় গাইবোৰক আনন্দ দিয়ে সেই গোবিন্দক মই বাৰে বাৰে প্ৰণাম কৰোঁ।

मातरः सर्वभूतानां गावः सर्वसुखप्रदाः ।

গাই সকলো জীৱৰ মাতৃ আৰু সকলো সুখৰ দাতা।

यया सर्वमिदं व्याप्तं जगत् स्थावरजङ्गमम् ।
तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम् ॥

যি গাইয়ে চৰ আৰু অচৰ জীৱৰ এই সমগ্ৰ বিশ্ব ব্যাপি আছে, যি অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ সকলোৰে মাতৃ, তেওঁলৈ মই শিৰ নত কৰোঁ।

नमस्ते जायमानायै जाताया उत ते नमः ।
बालेभ्यः शफेभ्यो रूपायाघ्न्ये ते नमः ॥

হে অঘ্ন্যা, যাক কেতিয়াও বধ কৰিব নালাগে: জন্ম হৈ থকা অৱস্থাত তোমাক নমস্কাৰ, আৰু জন্ম হোৱাৰ পিছতো নমস্কাৰ। তোমাৰ নোম, খুৰা আৰু ৰূপক নমস্কাৰ।

नमो गोभ्यः श्रीमतीभ्यः सौरभेयीभ्य एव च ।
नमो ब्रह्मसुताभ्यश्च पवित्राभ्यो नमो नमः ॥

সুৰভিৰ কন্যা দীপ্তিময়ী গাইবোৰক নমস্কাৰ। ব্ৰহ্মাৰ কন্যাসকলক নমস্কাৰ; পবিত্ৰকাৰী গাইবোৰক বাৰে বাৰে নমস্কাৰ।

गावो ममाग्रतः सन्तु गावः सन्तु च पृष्ठतः ।
गावो मे पार्श्वतः सन्तु गवां मध्ये वसाम्यहम् ॥

গাই মোৰ আগত থাকক, গাই মোৰ পিছত থাকক, গাই মোৰ দুয়োকাষে থাকক। মই যেন সদায় গাইৰ মাজত বাস কৰোঁ।

चिन्तामणिप्रकरसद्मसु कल्पवृक्ष-
लक्षावृतेषु सुरभीरभिपालयन्तम् ।
लक्ष्मीसहस्रशतसम्भ्रमसेव्यमानं
गोविन्दमादिपुरुषं तमहं भजामि ॥

চিন্তামণিৰে নিৰ্মিত ধামত, লাখ লাখ কল্পবৃক্ষৰে পৰিবেষ্টিত হৈ তেওঁ সুৰভি গাইবোৰ চৰায় আৰু শত সহস্ৰ লক্ষ্মীয়ে পৰম শ্ৰদ্ধাৰে তেওঁৰ সেৱা কৰে। সেই আদি পুৰুষ গোবিন্দক মই ভজনা কৰোঁ।

धेनूनामस्मि कामधुक् ।

গাইবোৰৰ মাজত মই কামধেনু, কামনা-পূৰক গাই।

हन्तायमद्रिरबला हरिदासवर्यो
यद् रामकृष्णचरणस्पर्शप्रमोदः ।
मानं तनोति सहगोगणयोस्तयोर्यत्
पानीयसूयवसकन्दरकन्दमूलैः ॥

সকলো ভক্তৰ মাজত এই গোৱৰ্ধন পাহাৰেই শ্ৰেষ্ঠ! ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ চৰণৰ স্পৰ্শত আনন্দিত হৈ তেওঁ তেওঁলোক আৰু তেওঁলোকৰ গাইবোৰক খাবলৈ পানী, কোমল ঘাঁহ, জিৰণি ল’বলৈ গুহা আৰু কন্দ-মূল আৰু ফলেৰে সন্মান কৰে।

अहोऽतिधन्या व्रजगोरमण्यः
स्तन्यामृतं पीतमतीव ते मुदा ।
यासां विभो वत्सतरात्मजात्मना
यत्तृप्तयेऽद्यापि न चालमध्वराः ॥

ব্ৰজৰ গাই আৰু নাৰীসকল কিমান ভাগ্যৱান! হে প্ৰভু, তেওঁলোকৰ পোৱালি আৰু পুত্ৰৰ ৰূপ ধৰি তুমি আনন্দেৰে তেওঁলোকৰ গাখীৰৰ অমৃত পান কৰিলা, যদিও মহা মহা যজ্ঞয়ো তোমাক কেতিয়াও সন্তুষ্ট কৰিব পৰা নাই।

घासमुष्टिं परगवे दद्यात् संवत्सरं तु यः ।
अकृत्वा स्वयमाहारं व्रतं तत् सार्वकामिकम् ॥

যিয়ে এবছৰ ধৰি প্ৰতিদিনে নিজে খোৱাৰ আগতে আনৰ গাইক এমুঠি ঘাঁহ দিয়ে, তেওঁ সকলো কামনা পূৰণ কৰা এক ব্ৰত পালন কৰে।

गां च स्पृशति यो नित्यं स्नातो भवति नित्यशः ।
गवां रजः खुरोद्भूतं शिरसा यस्तु धारयेत् ।
स च तीर्थजले स्नातः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥

যিয়ে প্ৰতিদিনে গাই স্পৰ্শ কৰে, তেওঁ যেন প্ৰতিদিনে স্নান কৰে। যিয়ে গাইৰ খুৰাৰে উৰা ধূলি মূৰত লয়, তেওঁ সকলো তীৰ্থৰ পানীত স্নান কৰে আৰু সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

गोषु भक्तश्च लभते यद्यदिच्छति मानवः ।
विद्यार्थी चाप्नुयाद्विद्यां सुखार्थी प्राप्नुयात्सुखम् ।
न किञ्चिद् दुर्लभं चैव गवां भक्तस्य भारत ॥

গো-ভক্ত ব্যক্তিয়ে যি কামনা কৰে তাকে লাভ কৰে। ছাত্ৰই বিদ্যা লাভ কৰে, সুখ বিচৰাজনে সুখ পায়। হে ভাৰত, গো-ভক্তৰ বাবে একোৱেই অপ্ৰাপ্য নহয়।

गवां कण्डूयनं कुर्याद् गोग्रासं गोप्रदक्षिणम् ।
गोषु नित्यं प्रसन्नासु गोपालोऽपि प्रसीदति ॥

গাইবোৰক লাহেকৈ খজুৱাই দিয়া, খুওৱা, আৰু শ্ৰদ্ধাৰে প্ৰদক্ষিণ কৰা। গাইবোৰ সদায় সুখী হ’লে গোপাল নিজে সন্তুষ্ট হয়।

गावो लक्ष्म्याः सदा मूलं गोषु पाप्मा न विद्यते ।

গাই সদায় সমৃদ্ধিৰ মূল; গাইৰ মাজত কোনো পাপ নাই।

गवां हि तीर्थे वसतीह गङ्गा पुष्टिस्तथा तद्रजसि प्रवृद्धा ।
लक्ष्मीः करीषे प्रणतौ च धर्मस्तासां प्रणामं सततं च कुर्यात् ॥

গাইৰ পবিত্ৰ দেহত গংগা বাস কৰে; তাইৰ খুৰাৰ ধূলিত পুষ্টি জন্মে; তাইৰ গোবৰত লক্ষ্মী থাকে, আৰু তাইক প্ৰণাম কৰাত ধৰ্ম। সেয়েহে সদায় গাইক প্ৰণাম কৰা উচিত।

शृङ्गमूले स्थितो ब्रह्मा शृङ्गमध्ये तु केशवः ।
शृङ्गाग्रे शङ्करं विद्यात् त्रयो देवाः प्रतिष्ठिताः ॥
सर्वे देवाः स्थिता देहे सर्वदेवमयी हि गौः ॥

শিঙৰ মূলত ব্ৰহ্মা, মাজত কেশৱ আৰু আগত শংকৰ বাস কৰে: তিনিওজন মহান দেৱতা তাত থাকে। তাইৰ দেহত সকলো দেৱতা বাস কৰে; গাই সঁচাকৈয়ে সকলো দেৱতাৰ নিবাস।

प्र नु वोचं चिकितुषे जनाय मा गामनागामदितिं वधिष्ट ।

মই প্ৰতিজন বিবেচক ব্যক্তিক কওঁ: অদিতি, অসীম মাতৃস্বৰূপা নিৰ্দোষ গাইক বধ নকৰিবা।

अहिंसा परमो धर्मः ।

অহিংসাই পৰম ধৰ্ম।

अहिंसार्थाय भूतानां धर्मप्रवचनं कृतम् ।
यः स्यादहिंसासम्पृक्तः स धर्म इति निश्चयः ॥

কোনো জীৱৰ যাতে হিংসা নহয় তাৰ বাবেই ধৰ্মৰ উপদেশ দিয়া হৈছিল। যি অহিংসাৰ সৈতে যুক্ত, সেয়াই নিশ্চয় ধৰ্ম।

मां स भक्षयिताऽमुत्र यस्य मांसमिहाद्म्यहम् ।
एतन्मांसस्य मांसत्वं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥

'মোক (মাম্) তেওঁ (সঃ) পৰলোকত খাব, যাৰ মাংস মই ইয়াত খাওঁ।' জ্ঞানীসকলে কয়, এয়াই মাংস শব্দৰ প্ৰকৃত অৰ্থ।

गाभीर यत लोम तत सहस्र वत्सर ।
गो-वधी रौरव-मध्ये पचे निरन्तर ॥

গাইৰ দেহত যিমান নোম আছে, সিমান হাজাৰ বছৰ ধৰি তাইক বধ কৰাজনে ৰৌৰৱ নামৰ নৰকত অন্তহীনভাৱে পচি থাকে।

अष्टादशपुराणेषु व्यासस्य वचनद्वयम् ।
परोपकारः पुण्याय पापाय परपीडनम् ॥

ওঠৰখন পুৰাণত ব্যাসদেৱে কেৱল দুটা কথা কৈছে: আনৰ উপকাৰে পুণ্য আনে; আনৰ অপকাৰে পাপ আনে।