গাখীৰ কেতিয়াও নোখোৱা সন্ত

1981 চনত শ্ৰী হৰিদাস শাস্ত্ৰী মহাৰাজ জীয়ে বৃন্দাৱনত তেওঁৰ আশ্ৰমত দুটা গাই আৰু এটা ষাঁড়েৰে এটা সৰু গোশালা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ এই পৃথিৱী এৰি যোৱাৰ সময়লৈ ই 250টা গাই আৰু ষাঁড়ৰ ঘৰ হৈ পৰিছিল।

সেই সকলো বছৰত তেওঁ নিজৰ গাইৰ গাখীৰৰ এটোপালো খোৱা নাছিল। তেওঁ সকলো বিলাই দিছিল।

একো নিবিচৰা সেৱা

ভক্তিত, সেৱা মানে কেৱল সেৱা কৰা জনৰ সুখৰ বাবে কাম কৰা। মহাৰাজ জীয়ে আটাইতকৈ সহজ উপায়েৰে এইটো দেখুৱাইছিল: গাইবোৰ তেওঁক একো দিবলৈ তাত নাছিল। সিহঁত তাত আছিল মৰম পাবলৈ।

আজিও শ্ৰী হৰিদাস নিৱাসত এইটোৱেই নিয়ম। বিনিময়ত গাইৰ পৰা একো লোৱা নহয়: সিহঁতৰ গাখীৰ, গোবৰ আৰু গোমূত্ৰ কেতিয়াও বিক্ৰী কৰা নহয়।

চকুৰে দেখা প্ৰেম

তেওঁৰ প্ৰেম ব্যক্তিগত আছিল। তেওঁ প্ৰতিটো গাইক চিনি পাইছিল। যেতিয়া তেওঁৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় গাই পুষ্পাৰ মৃত্যু হ’ল, মহাৰাজ জীয়ে কান্দিছিল। পুৰণি ফটোবোৰত দেখা যায় তেওঁ ষাঁড়বোৰক লাড়ু খুৱাইছে আৰু পোৱালিয়ে তেওঁৰ দাড়ি চেলেকোঁতে হাঁহিছে।

তেওঁৰ জীৱন কাহিনী মহাৰাজ জী পৃষ্ঠাত পঢ়ক।