আমাৰ লক্ষ্য সহজ: শ্ৰী হৰিদাস নিৱাসৰ প্ৰতিটো গাই আৰু ষাঁড়ক ভাল আহাৰ, মুকলি মাটি, পৰিষ্কাৰ আশ্ৰয়, চিকিৎসা আৰু মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন দিয়া, ঠিক যেনেকৈ শ্ৰী হৰিদাস শাস্ত্ৰী মহাৰাজ জীয়ে সিহঁতৰ যত্ন লৈছিল।
দৃষ্টিভংগী আৰু লক্ষ্য
দৃষ্টিভংগী
এনে এখন পৃথিৱী য’ত সনাতন ধৰ্মৰ শিক্ষা অনুসৰি গাইক মাতৃ, গোমাতা ৰূপে সন্মান কৰা হয়, আৰু আমাৰ যত্নত থকা প্ৰতিটো গাইয়ে স্বাভাৱিক অন্তলৈকে শান্তিৰে জীয়াই থাকে।
লক্ষ্য
মহাৰাজ জীৰ গাইসকলৰ প্ৰতি প্ৰেমৰ বাবে, আমি সনাতন ধৰ্মৰ ভাৱত সিহঁতৰ যত্নত সহায় কৰোঁ: বৈদিক পৰম্পৰাৰ শিক্ষা অনুসৰি প্ৰতিটো গাই আৰু ষাঁড়ৰ বাবে ভাল আহাৰ, মুকলি মাটি, সুৰক্ষিত ঘৰ আৰু প্ৰেমময় স্বাস্থ্যসেৱা।
সনাতন ধৰ্মত শিপাই থকা
সনাতন ধৰ্ম মানে “চিৰন্তন পথ”: প্ৰতিটো জীৱক ধাৰণ কৰি ৰখা কালাতীত কৰ্তব্য। এই পৰম্পৰাত গাই সম্পত্তি নহয়, পৰিয়ালৰ সদস্য। তাই এনে গাখীৰ দিয়ে যিয়ে শৰীৰ আৰু মনক পুষ্ট কৰে, আৰু তাইক মানৱজাতিৰ মাতৃসকলৰ এগৰাকী ৰূপে সন্মান কৰা হয়। তাইক সুৰক্ষা দিয়াটো কেৱল দান নহয়; ই স্বয়ং ধৰ্ম।
कृषिगोरक्ष्यवाणिज्यं वैश्यकर्म स्वभावजम्
কৃষি, গো-ৰক্ষা আৰু বাণিজ্য বৈশ্যৰ স্বাভাৱিক কৰ্তব্য।

ব্ৰজত শৈশৱত শ্ৰীকৃষ্ণই দিনবোৰ গাই আৰু পোৱালিৰ যত্ন লৈ কটাইছিল, আৰু আমি তেওঁক মৰমেৰে গোপাল, গাইৰ ৰক্ষক বুলি মাতোঁ।
মহাৰাজ জীয়ে কেতিয়াও লাভৰ বাবে গোশালা চলাবলৈ ওলোৱা নাছিল। তেওঁৰ পোৱালিবোৰে সদায় প্ৰথমে মাকৰ গাখীৰ খাইছিল; বাকী গাখীৰ তেওঁ নিজৰ বিগ্ৰহক অৰ্পণ কৰিছিল বা সিহঁতৰ পূজাৰ বাবে ঘিউ বনাইছিল। তেওঁৰ গো-সেৱা কেৱল কৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় গাইসকলৰ সেৱাৰ বাবেই আছিল।
আপোনাৰ সহায় কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় চাওক আমাৰ যত্নত।
আমেৰিকাত আমাৰ দল
গাইৰ প্ৰতি মহাৰাজ জীৰ প্ৰেমৰ অংশীদাৰ স্বেচ্ছাসেৱকসকল।
ভাৰতত আমাৰ দল
গাইৰ প্ৰতি মহাৰাজ জীৰ প্ৰেমৰ অংশীদাৰ স্বেচ্ছাসেৱকসকল।
