আমি আমাৰ গাইবোৰক প্ৰভু জ্ঞান কৰি সেৱা কৰোঁ। কোনো হৰ্ম’ন নাই, উৎপাদনৰ বাবে কোনো হেঁচা নাই — কেৱল এক স্বাভাৱিক, পৰিপূৰ্ণ জীৱন।
শ্ৰী হৰিদাস নিৱাসৰ পৰা
পুষ্পাৰ কাহিনী
শ্ৰী হৰিদাস নিৱাসত গো-সেৱা আৰম্ভ হৈছিল পুষ্পাৰে — মেৰ-পোৱালিৰ দৰে কোমল এজনী মহিমাময়ী বগা গাই, আয়ুৰ্বেদিক ঋষি বৈদ্য ৰামনাৰায়ণ জীয়ে উপহাৰ দিছিল। মহাৰাজ জীৰ বাবে তাই আছিল শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱন্ত নিবাস। প্ৰতিদিনে ভোৰতে তেওঁ নিজে তাইক গা ধুৱাইছিল আৰু উৎকৃষ্ট শস্য আৰু গুৰ আগবঢ়াইছিল। পুষ্পা এক বাঢ়ি অহা পৰিয়ালৰ মাতৃ হৈ উঠিল, প্ৰতিটো নতুন পোৱালিক ভোজ আৰু বৈদিক মন্ত্ৰৰে আদৰা হৈছিল — এক জীৱন্ত উত্তৰাধিকাৰ যি আজিও শ্ৰী হৰিদাস নিৱাসত বিকশিত হৈ আছে।
